|
قفس کوچک طلایی من. دوست دار دانایی هستم. درباره وبلاگ من یک ساده نویسم٫ دلیل نوشتم علاقه است. اما علاقه ای خالی از استعداد..... در نویسندگی خجالت وارارانه بی استعدادم، اما مینویسم تا درونم را نمایش دهم... خدا در جسم من یک واکنش شیمیایی انجام داده است. همانا که من متفاوت از دیگری میشوم٫شایدم ارزش مندتر.مانند عنصر Au..... من هر راهی را می پیمایم٫ بی توجه به توانایی های نداشته یک انسان عادی٫ جسارت زیادی دارم. حتی عشق هم در کوله بار تجربیاتم میتوانی پیدا کنی!... تنها شاید فوتبال نتوانم بازی کنم.... به ظاهر برای نتانستن هایم راهی نیست. اما خدا را چه دیدی.... مدیر وبلاگ : وحید گلدن موضوعات مطالب اخیر آرشیو وبلاگ نویسندگان برچسبها آمار وبلاگ
 از مهم ترین نگرانیهاى امام على علیه السلام فاصله گرفتن مسلمانان از قرآن و معارف وحیانى آن بود. آن حضرت در طول حیات خود همواره تلاش مى کرد تا مردم مسلمان با مفاهیم بلند و حیات بخش قرآن آشنا شوند و آن را در متن زندگى خود قرار دهند؛ همچنان که خود نیز چنین بود. امام از انزواى قرآن در میان مسلمانان رنج مى برد و با دلى دردمند عرضه مى داشت: «إِلَى اللَّهِ أَشْکُو مِنْ مَعْشَرٍ یَعِیشُونَ جُهَّالًا وَ یَمُوتُونَ ضُلَّالًا لَیْسَ فِیهِمْ سِلْعَةٌ أَبْوَرُ مِنَ الْکِتَابِ إِذَا تُلِیَ حَقَّ تِلَاوَتِهِ وَ لَا سِلْعَةٌ أَنْفَقُ بَیْعاً وَ لَا أَغْلَى ثَمَناً مِنَ الْکِتَابِ إِذَا حُرِّفَ عَنْ مَوَاضِعِهِ؛ از مردمى که در جهالت زندگى مى کنند و با گمراهى مى میرند به خدا شکایت مى کنم [زیرا[ در میان آنها کالایى کسادتر از قرآن نیست، هنگامى که به گونه شایسته تلاوت شود و هیچ متاعى سودآورتر و گرانبهاتر از قرآن نیست، هنگامى که تحریف و از معانى حقیقیش دگرگون شده باشد.» امام نه تنها نگران غربت قرآن در عصر خود بود، بلکه گاهى از بى توجهى نسلهاى بعد از خود و عصرهاى آینده به قرآن و حقایق آن ابراز نگرانى مى کرد. آن حضرت مى فرمود: «بعد از من روزگارى فرا مى رسد که قرآن و پیروانش از میان مردم رانده و فراموش مى گردند. هر دو غریبانه در یک مسیر ناشناخته بى پناه مى شوند و جایگاهى براى آنان در میان مردم نخواهد بود. قرآن و پیروانش در میان مردم اند؛ امّا گویا حضور ندارند. مردم در آن روز در جدایى و تفرقه هم داستان، و در اتحاد و یگانگى پراکنده اند. گویى آنان پیشواى قرآن بوده و قرآن پیشواى آنان نیست. از قرآن جز نامى در نزدشان نیست. آنان جز خطوط قرآن و اعراب آن چیز دیگرى را نمى شناسند.» آرى، امام نگران روزى بود که قرآن در دست مسلمانان بوده، نام آن زبانزد خاص و عام باشد و همه از قرآن سخن بگویند و حتى تلفظ کلمات، اعراب، خطوط و حروف آن را به خوبى بشناسند و یاد گیرند، اما هرگز در فکر معارف بلند و اهداف انسان ساز قرآن نباشند، به هدایت و دانشقرآن توجه نکنند، تفسیرهاى حقیقى آن را از اهلش نگیرند و در نتیجه گرفتار انواع وسوسه ها، افکار انحرافى و اندیشه هاى گمراه کننده گردند و از قرآن و مقدسات شرعى به عنوان ابزار و وسیله براى رسیدن به مقاصد شوم شیطانى بهره گیرند. این نگرانیهاى امام على علیه السلام همه برگرفته از آیات قرآن است که از زبان پیامبر خاتم صلى الله علیه و آله مى فرماید: «وَ قالَ الرَّسُولُ یا رَبِّ إِنَّ قَوْمِی اتَّخَذُوا هذَا الْقُرْآنَ مَهْجُوراً»؛ «و فرستاده خدا گفت: پروردگارا! قوم من این قرآن را رها کردند.» این گلایه و شکایت رسول خدا صلى الله علیه و آله و نگرانى على علیه السلام شامل عصر ما نیز مى شود که مسلمانان جهان دست از حمایت و رهبرى قرآن کشیده و به طاغوتها و اهل دنیا متمایل شده اند وگر نه، اگر طبق آموزه هاى قرآن عمل مى کردند و با حفظ وحدت و انسجام خود در تحت پرچم توحید با کفر و شرک و مظاهر ضد توحیدى به مبارزه برمى خواستند، هرگز دچار چنین ذلت و تشتت و از هم گسیختگى نمى شدند. آرى! فاصله گرفتن از قرآن که رمز حیات، عزت و عامل پیروزى و حرکت و ترقى در زندگى مسلمانان است، چنین فرجامى دارد. در بسیارى از کشورهاى اسلامى قرآن و معارف بلندش به حاشیه رانده شده و به صورت یک کتاب مقدس تشریفاتى درآمده است که فقط در جاهاى مقدس و پاک قرار دارد و با صوت زیبا و لحن دل آرا در مجالس خوانده مى شود و یا در سر در محرابها و دیوارهاى امکنه مقدس نوشته شده و براى کسب ثواب تلاوت مى شود. بسیارى از مسلمانان از هر گروه سنى، به ویژه جوانان آیات آن را حفظ کرده، به عنوان قارى و حافظ، جوایزى دریافت مى کنند؛ امّا قوانین روزمرّه این کشورها همه برگرفته از بیگانگان و غیر مسلمانان است و در داخل کشور نیز با همه تلاشهایى که مى شود، هنوز قرآن ناشناخته و غریب است. این همان مهجوریت قرآن است که گروه اندکى از صهیونیستها عقاید و فرهنگ و تمام هستى یک میلیارد مسلمان را به مسخره گرفته، هر روز طبق دلخواه خود تصمیماتى را براى مسلمانان و کشورهاى اسلامى مى گیرند و سرنوشت آنان را به نفع خود رقم مى زنند و اسلام و مسلمانان و پیامبر اکرم صلى الله علیه و آله را مورد توهین قرار مى دهند. برخى از نشانه هاى مهجوریت قرآن که دل پیامبر صلى الله علیه و آله و على علیه السلام را به درد مى آورد، عبارت اند از: یادگیرى الفاظ و عبارات قرآن و فراموشى عمل به آن، استفاده ابزارى از آیات قرآن، تمسک به ظاهر قرآن و طرد اهل قرآن و مفسران حقیقى (امامان معصوم علیهم السلام ) ، حفظ و قرائت قرآن بدون تدبر و تعمق، تفسیر به رأى و بهره نگرفتن از هدایتهاى حقیقى آن. على علیه السلام حتى در آخرین لحظاتى که در آستانه شهادت قرار داشت، از مهجوریت قرآن نگران بود و سفارش اکید مى کرد که: «اللَّهَ اللَّهَ فِی الْقُرْآنِ فَلَا یَسْبِقَنَّکُمْ إِلَى الْعَمَلِ بِهِ غَیْرُکُمْ؛ خدارا خدارا در مورد قرآن [در نظر بگیرید |